تنهایی های من

که اينست طريق آشنائی

من قوت ز عشق می پذيرم

گر ميرد عشق من بميرم

پرورده عشق شد سرشتم

جز عشق مباد سرنوشتم

آن دل که بود ز عشق خالی

سيلاب غمش براد حالی

يارب بخدائی خدائيت

و آنکه به کمال کبريائت

گز عشق به غايتی رسانم

کو ماند اگر چه من نمانم

از چشمه عشق ده مرا نور

وین سرمه مکن ز چشم من دور

گرچه ز شراب عشق مستم

عاشق تر ازين کنم که هستم

گويند که خو ز عشق واکن

ليلی طلبی ز دل رها کن

يا رب تو مرا ز روی ليلی

هر لحظه بده زياده ميلی

از عمر من آنچه هست بر جای

بستان و به عمر ليلی افزای

گرچه شده ام چومويش از غم

يک موی نخواهم از سرش کم

بی باده او مباد جامم

بی سکه او مباد نامم

جانم فدای جمال بادش

گر خون خوردم حلال بادش

گرچه ز غمش چو شمع سوزم

هم بی غم او مباد روزم

عشقی که چنين بجای خود باد

چندانکه بود يکی بصد باد